Barwnik wodny, spirytusowy lub terpentynowy wykorzystywany między innymi do uszlachetniania drewna lub do zatuszowania jego wady

Stylizowany ornament, w kształcie liścia, kwiatu lub wici rośliny śródziemnomorskiej, szeroko stosowany, od starożytności w architekturze i rzemiośle artystycznym.

Dewiza Wojska Polskiego. Została wprowadzona przez naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Na rozkaz z dnia 15 października 1943 r.Bóg, Honor, Ojczyzna pojawiła sie na sztandarach oddziałów. Wcześniej powszechnie obowiązująca dewiza. Polskie regulacje prawne Dewiza “Bóg, Honor, Ojczyzna” została wprowadzona drogą prawną dopiero w 1993 (art. 14 ust. 3 oraz załączniki nr 5 i 5a do Ustawy z dnia 19 lutego 1993 r. o znakach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej ? Dz.U. Nr 34, poz. 154 ze zm.) Oficjalna dewiza polska, dominująca w XVI i XVII wieku, często spotykana w literaturze polskiej.

Obecnie na wręczanych sztandarach wojskowych dewiza “Bóg, Honor i Ojczyzna” występuje na środkowym polu, na rewersie orła, godła Polski.

Kolekcjonowanie antyków może być nowym hobby, bądź dobrą inwestycją. Stare meble, które stoją zniszczone w garażach i na strychach mogą okazać się o wiele cenniejsze niż się wydaje ich właścicielom. Kolekcjonerzy antyków, dla których sprzedawanie starych mebli jest sposobem zarabiania pieniędzy kupują za grosze zniszczone antyki, następnie dokonują ich renowacji. Odrestaurowane meble są wystawiane na sprzedaż, a ich cena jest kilkakrotnie wyższa od pierwotnej. Niemniej jednak kolekcjonerzy antyków zbierają meble pochodzące z rożnych epok dla własnej satysfakcji, aby ostatecznie przekazać je np. do muzeum. Wyróżnia się antyki w stylu barokowym, rokoko, klasycystycznym, empire, biedermeier, Ludwika Filipa, eklektycznym, secesyjnym i art deco. Przedstawię pokrótce powyższe style w meblarstwie, ważne z punktu widzenia kolekcjonera antyków. Styl barokowy był i jest nadal uważany za przełom w sztuce i w meblarstwie. Po okresie renesansu, czyli harmonii, ładu i klasycznego piękna, pojawił się nowy, barokowy kanon piękna, charakteryzujący się przepychem, dynamicznością i kontrastem. W meblarstwie zaczęto stosować wygięte linie, spiralne kolumny i łamane gzymsy, co powiedzmy szczerze, w renesansie nie miało miejsca i zostałoby uznane za coś niezgodnego z ogólnie przyjętą konwencją. Od lat 20. szesnastego stulecia powszechna stawała się pofalowana listwa. Pojawiły się girlandy, tarcze i inne tego typu dekoracje. Drewno było pozłacane, malowane, rzeźbione, złocone, a nawet pokrywane okuciami. Na koniec wspomnę, że charakterystyczne barwy barokowe to złoto, czerwień i czerń. Antyki w stylu rokoko są chętnie kolekcjonowane raczej przez panie. Charakterystycznymi elementami tego stylu są bowiem lustra, orientalne i kwiatowe zdobienia. Meble w stylu rokoko to zaś sekretarzyki na wysokich nóżkach, zwane współcześnie toaletkami. Pojawiły się komody, nowe odmiany stołów i stolików, powstałych właśnie z myślą o kobietach. Styl rokoko jest stylem, który charakteryzuje się lekkością. Jak to zwykle bywa, po okresie przepychu i dominacji barokowego kanonu piękna, nastał czas harmonii i ładu. Prym zaczął wieść klasycyzm, a barok powoli zaczął odchodzić w zapomnienie, podobnie jak rokoko. Powrócono do konwencji w sztuce obowiązującej za czasów panowania Ludwika XIV, czyli prostoty. Zaczęto nawiązywać do sztuki antycznej, dokładniej do etrusko-grecko-rzymskiej architektury. Pojawiły się zatem style dorycki, koryncki i joński. W meblarstwie nadal wykonywano meble z drewna orzecha, ale sięgnięto także po mahoń, różę i buk. Kolejny styl, który jest jednym z najbardziej atrakcyjnych dla kolekcjonerów antyków, to empire (czyt. ąpir), zwany stylem cesarstwa. Nie jest odrębnym stylem, uważa się go bowiem za schyłek klasycyzmu. Należy do stylów pałacowych i był związany z Napoleonem Bonaparte. Główną cechą empire jest czerpanie wzorców nie tylko ze sztuki greckiej i rzymskiej jak to czyniono w szczytowym okresie klasycyzmu, lecz także do sztuki egipskiej. Pojawiły się zatem elementy takie jak orzeł, sfinks, lew, które były umieszczane na masywnych kolumnach. Wśród barw dominowała biel, złoto, jasny błękit, pastelowe odcienie i zieleń. Wśród mebli bardzo modne stały się biurka, a także fotele i stoły, toalety i łóżka z baldachimami. Pozostałe style zaliczane już do nurtu modernistycznego charakteryzują się zdobieniami roślinnymi i ornamentalnymi. W stylu Biedermeier popularne były meble drewniane, wyjątkowo masywne, ale majestatyczne, między innymi duże szafy i komody, owalne stoły. Styl Ludwika Filipa sięgał po wzorce stylu empire i klasycyzmu, zatem był niejako ich kontynuacją. Chyba najbardziej różnorodnym stylem jest eklektyzm. Czerpał on bowiem tendencje ze stylów renesansu, baroku, rokoka, a w szczególności do gotyku. Jest on przedstawiany jako powrót do przeszłych epok. W opozycji do eklektyzmu ukształtował się styl secesyjny. Powstała zupełnie nowa konwencja w sztuce i meblarstwie, charakteryzująca się ostrym konturem, pastelową kolorystyką i bogatą ornamentyką. We wzornictwie pojawiły się kwiaty (m. in. mlecz, irys, chryzantema i menufary), owady (np. ważki i motyle), fantastyczne postaci i zwierzęta. Wykorzystywano różne rodzaje drewna. Styl art deco pojawił się w okresie, gdy w sztuce dominowały kubizm i fowizm. Meble w tym stylu charakteryzują się geometryczną formą i oszczędnym stosowaniem ornamentów. Kolekcjonerzy antyków, którzy zamierzają nimi handlować, powinni posiadać wiedzę o stylach w meblarstwie, choćby po to, by sprawiać wrażenie profesjonalisty.

To prawda, że piękne pochodzą z Francji i Anglii, szczególnie te z XVIII wieku. Niemniej jednak równie cenne pochodzą z Polski. W okresie gwałtownego rozwoju Gdańska, u schyłku renesansu i w baroku, były produkowane meble, które następnie drogą morską eksportowano do innych krajów Europejskich. Gdańskie meble charakteryzują się masywnością i bogatymi zdobieniami. Były elementem wyposażenia wnętrz kamienic mieszczańskich, a także dworków i dworów szlacheckich. Choć początkowo nawiązywano do wzorów niderlandzkich, wzory te zaczęły odpowiadać definicji północnego baroku. Czerpano wzorce także z Anglii i panującego tam wówczas stylu rokoko. Wykonywano przede wszystkim meble z drewna orzecha, dębu i buku. Meble te wyrabiano przede wszystkim w Gdańsku, lecz także w Elblągu i Toruniu. Cieszą się od XIX wieku tak dużą popularnością wśród kolekcjonerów, że mają oni nie lada problem, ponieważ są one masowo podrabiane. Charakterystyczną cechą mebli gdańskich są wysokie i łamane gzymsy, nogi w kształcie spiralnym, a także wysokie oparcia i skórzane obicia.

Antyki stały się w ostatnich czasach bardzo modnym elementem wyposażenia wnętrz. Są oznaką elegancji, szyku oraz dobrego smaku. Nic więc dziwnego, że są coraz bardziej pożądane. Antyki są jednak bardzo kosztownym nabytkiem. Nie tylko ze względu na wysoką wartość, która przekłada się na cenę mebla, lecz także przez wzgląd na ich późniejszą pielęgnację. Pielęgnowanie antyków polega na ich odświeżaniu, które trzeba co pewien czas powtarzać. Podczas gdy zwykłe meble należy tylko czyścić odpowiednimi środkami czyszczącymi, antyki powinno się czyścić we właściwy dla nich sposób. Środki czyszczące używane do czyszczenia mebli owszem, nie zaszkodzą. Jednak potrzebują więcej troski i dbania o nie. Meble wymagające renowacji najlepiej oddać w ręce specjalisty. Osoba zajmująca się na co dzień renowacją antyków, zdecyduje, która metoda renowacji będzie najlepsza, a następnie przywróci meblom ich dawną świetność, rzecz jasna za niemałe pieniądze. W końcu luksus kosztuje.

Witaj na naszym Blogu dla pasjonatów i kolekcjonerów antyków.